Ταξιδιώτες της ανάγνωσης

 Συνεχίζουμε με το τέλος που έδωσε στο ημιτελές διήγημα του Κ. Θεοτόκη η μαθήτρια Δάφνη Chiara Ρουσσάκη

Μέρα με τη μέρα, ο νεαρός αγιογράφος γνώριζε καλύτερα την τέχνη του πατέρα του αλλά, προπαντός, και τον ίδιο τον πατέρα του. Μάθαινε να χειρίζεται με περισσότερη επιδεξιότητα τα υλικά και τα πινέλα και η στάση του με τον καιρό άλλαξε. Δεν ήταν η αγάπη του για την αγιογραφική, όχι, δεν ήταν αυτό, ήταν η αγάπη του για τον πατέρα του αυτή που τον έσπρωχνε στη δουλειά, αυτή που τον έσπρωχνε να ζωγραφίζει με περισσότερη επιμέλεια, με όλο του το είναι, ναι, αυτός ήταν ο λόγος. Με τον καιρό, η ωριμότητα τον έκανε να διακρίνει ότι στη ζωή αυτό που έχει περισσότερη αξία είναι οι άνθρωποι που σε αγαπούν... Και όταν μαθαίνεις και 'σύ να αγαπάς τότε αντιλαμβάνεσαι ότι μήτε οι εργασία μήτε ο χρόνος μήτε ο κόπος αξίζει να θυσιάσουν το πιο σημαντικό που έχεις- τη σχέση σου με αυτούς που αγαπάς.